..:: @_Panda's.com Welcome ::..

 

              วันนี้คงเป็นวันที่อยู่ในความทรงจำอีกวันนึงนะ...

 

      หลาย ๆ ครั้งที่การจากลาคือการเริ่มต้น
         การจากลาครั้งนี้ ไม่ใช่ตอนจบ  
      ...แต่ว่าเป็นจุดเริ่มต้น ของการก้าวออกไปสู่สังคมที่ใหญ่ขึ้น
   ก้าวไปตามทางและโอกาสที่เราเลือก  แม้อาจจะไม่ใช่เส้นเดียวกัน  แต่ทางของเราก็จะขนานกันตลอดไป

 

        แขกยังไม่ได้หายไปไหน  ยังยืนอยู่ตรงนั้นเสมอ  เพียงแค่ย้ายที่ทำงานก็เท่านั้นเอง...
   รักและคิดถึงทุกคนนะครับ

 

 

    

      มีแต่วันสุข ..วันสุข ..วันสมใจ  

 

      วันนี้วันศุกร์ ที่ 14 อากาศเมื่อเช้านี้น่านอนมั่ก ๆ ถ้ามีการ์ตูนโดราเอม่อน ด้วยแล้ว โอ้ววว์  ฟามสุข...

ฝนตกปรอย ๆ ปราย ๆ  ...บรรยากาศน่าพักผ่อนชะมัดเลย

      ไม่ได้เข้ามาอัพเดทเลย  งานวุ่นวาย จิตใจวุ่นวาย อะไร ๆ ก็วุ่นวายไปหมด..

อีกอย่างคือ..เพิ่งเข้าไปทำความรู้จักกับ hi5 มา นึกว่ามันคืออะไร ที่แท้ก็เว็บลิสต์รายชื่อเพื่อนธรรมดาที่ไม่ธรรมดา

ลองเข้าไปวุ่นวายอยู่กับมันพักใหญ่ ก็ถึงบางอ้อ.. เพื่อนก็พอประมาณ (มีไว้จะได้ม่ะตกเทรนด์)

 

      รักและคิดถึงเสมอนะ...

                                      เพราะเรานั้นคู่กัน

 

 

   ...รักเท่าที่เห็นและเป็นอยู่...

      ให้ผู้ที่กำลังจะเลิกกับคนรัก   มีกำลังที่จะก้าวเดินด้วยใจอย่างเข้มแข็ง
   ลดทุกข์จากสัจธรรมความไม่เที่ยง   และเห็นในคุณค่าของตน
   เป็นพลังที่จะเดินไปสู่เป้าหมาย  ของการเกิดเป็นมนุษย์

  

      ที่สำคัญ  เราจะไม่สามารถให้ความรักกับใครได้เลยถ้าเรา "รักตัวเอง" ไม่เป็น... 

 

     ... มีคนเคยบอกว่า... " มานุษย์ตัวน้อยมีความเห็นแก่ตัวด้วยกันทั้งน้าน "... 

   เราคงกำลังจะเจอกับมันแล้ว... (มั้ง ?) เพราะรู้สึกว่าสับสนกับความรู้สึกตัวเองเหลือเกิน

บางครั้งเกิดอยากจะคิดก็คิด  บางทีเกิดเบื่อก็เบื่อ  บางทีเกิดท้อแท้หมดหวัง  ...แล้วก็มีหลาย ๆ บางตามมาเป็นขบวน

 

     เรื่องบางเรื่องก็อยากจะลืม ๆ มันไปบ้าง  แต่ยิ่งบอกว่าจะลืมมันก็ดันจำได้  ไอ้เรื่องที่อยากจำดันลืมง้าย.. ง่าย..

  ต่อจากนี้จะทำตัวให้ตรงกับความรู้สึกของตัวเองมากที่สุด  สิ่งไหนที่ทำแล้วสุขใจก็จะทำ ดูแลความความเป็นตัวของตัวเอง

ให้มากที่สุด  จะทุ่มเทเวลาให้กับการงาน  เริ่มต้นกับสิ่งที่ตั้งใจ ...

 

    เหนื่อยกับการตามหาอะไรบางสิ่งบางอย่าง อยู่กับตัวเองดีกว่าเพราะเวลาป่วยเหมือนกำลังจะตาย

ก็อยู่คนเดียว  แล้วก็รอดชีวิตมาแล้วนี่...

     เช้านี้อากาศแจ่มใส...

     ย้อนไปม่ะวันเสาร์  ไปทำบุญไหว้พระมา แล้วก็แวะเที่ยวที่พิพิธภัณฑ์พระปกเกล้าด้วยแหระ...

ขอบอกว่าเพื่อนสาวแต่งตัวสวยเริ่ด  ก่อนไปแวะกินข้าวที่ตลาดนางเลิ้ง  ร้านงกแล้วเฮง (มั้ง ?)

ประทับใจน้ำซุป ถ้วยละ 3 บาท กระดาษทิชชูก็ต้องซื้อนะ  ไม่ฟรี (อิอิ...) แต่อาหารอร่อยดี

 

     เริ่มจากโลหะปราสาทวัดราชนัดดา  ขึ้นบันไดวนไปกันข้างบนนู้น...ขาแข็งหมดเรย แต่ก็เสียวดี...สูง ๆ

อ่า...วิวสวย   เป็นวัดประจำรัชกาลที่ 3 ที่ทรงสร้างเลียนแบบโลหะปราสาทตามปรากฏในพุทธประวัติ

     ต่อมาที่ภูเขาทอง ขอบอกว่าเคยไปแต่ไม่เคยขึ้น  บรรยากาศร่มรื่นเชียว มีทางขึ้นสวรรค์...

แต่ตอนลงต้องก้มหัวนะ  ทำไมน่ะเหรอเพราะถ้าไม่ก้มหัวก็จะแตกน่ะซิ  อยากรู้ทำไมถึงแตกเด๋วจะพาไป...

     พากันเฮฮา...พิพิธภัณฑ์พระปกเกล้า

     ไปดูหนังที่ศาลาเฉลิมกรุงด้วยว้อย...(จำลอง) กลายเป็นแขก VIP อะไรที่ไม่เคยเห็นในสมัยนู้น

ก็ได้เห็นกัน  ไม่มากก็น้อย  กว่าจะมาเป็นชาติประชาธิปไตย ท่านทรงมีพระมหากรุณาธิคุณเหลือเกิน...

  ได้ยินเสียง ร.7 พูดด้วยน้า...